เมื่อคืนดูรายการวันวานยังหวานอยู่ เจเน็ท เขียว

มาเป็นแขกรับเชิญ เค้าพูดถึงวันวานต่างๆที่ผ่านมา

ที่เค้าเสียใจ และก้ออยากกลับไปแก้ไขฉันย้อนมองตัวเอง

ฉันเองก้อมีเรื่องที่อยากจะกลับไปแก้ไขเหมือนกัน

เพราะชีวิตของฉันมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบไปซะหมด

หลายๆอย่าง มันอาจจะทำให้ฉันเองหรือคนรอบข้างเสียใจ

กับการกระทำของฉัน แต่ทุกคนก้อคงเคยคิดว่าถ้าสามารถ

ย้อนเวลากลับไปได้ เราจะได้ทำอะไรที่ดีกว่าวันนั้น

แต่ในความเป็นจริง เราไม่มี ไทม์แมชชีน ที่จะย้อนเวลา

กลับไปในอดีตได้อีก ปัจจุบันและอนาคตเท่านั้นคือสิ่งที่เรา

ต้องพบเจอ ฉันคิดว่าปัจจุบัน ก้อคืออดีตของอนาคต

ฉันจึงอยากจะทำปัจจุบันให้มันดีที่สุด เพื่อที่ วันต่อๆไป

ฉันจะไม่ต้องมาเสียใจกับอดีต ฉันจะได้ไม่ต้องมาเสียใจ

และวิ่งหนีอดีตที่มันจะคอยมาหลอกหลอนอีก

ฉันเคยอ่านบทความในหนังสือเล่มนึง

เค้าเขียนไว้ว่า

" ชีวิตของคนไม่ใช่ต้นไม้
แม้จะมีอดีตที่ผิดพลาดไปมากแค่ไหน
ก็ไม่สามารถที่จะโค่นทิ้งแล้วปลูกใหม่ได้
ดังนั้นถ้าต้องการชีวิตที่ดีกว่าเดิม
สิ่งที่จะทำได้ก็คือ
กลับมาเริ่มต้นดูแลชีวิตให้ดีกว่าเก่า "

ฉันก้อควรจะหันมาดูแลชีวิตของฉันให้ดีกว่าเดิมแล้วสินะ

วันนี้ตื่นมาฝนตกด้วยแหละ เวลาที่ฝนตก
อากาศมันก้อหนาวนะ เวลามองออกไปที่หน้าต่าง
รู้สึกเหงาๆยังไงก้อไม่รู้อ่ะเวลาฝนตกนี่มันเหงาเนอะ
เหงามากๆ ยิ่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามา
มีคนเคยบอกไว้ว่า เมื่อก่อนอ่ะ
ฟ้า ทะเล และ พื้นดิน เป็นเพื่อนกัน
อยู่ด้วยกัน วันหนึ่ง ท้องฟ้า
ทำความผิด จึงถูกลงโทษ
ให้ต้องแยกจากเพื่อนๆ
เมื่อเวลาที่ท้องฟ้าคิดถึง พื้นดิน และทะเล
ท้องฟ้าจึงร้องไห้ เพื่อให้เป็นน้ำฝนตกลงมา
เพื่อจะบอกพื้นดินกับทะเลว่าท้องฟ้าคิดถึง
มันจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เรารู้สึกเหงาๆ เศร้าๆ เวลาฝนตก
มันเหมือนนิทานหลอกเด็ก
แต่เด็กโข่งอย่างฉันก้อเชื่อนะ
เพราะว่าเวลาฝนตก เหงาทุกครั้งเลยอ่ะ

อัพแล้วนะ มีใครบางคนว่าฉันว่าพูดไปงั้นๆว่าจะอัพทุกวัน
ฉันทำแล้วนะกรุณาอ่านด้วย และก้อจะพยายามอัพทุกวันนะ
ไม่ดองมันอีก เดี๋ยวจะเค็มซะก่อน

วันนี้ฝาก คำถามไว้นิดนึงละกัน
ถ้ า ย้ อ น เ ว ล า ไ ด้ คุ ณ อ ย า ก ก ลั บ ไ ป แ ก้ ไ ข อ ะ ไ ร ม า ก ที่ สุ ด

รักในหลวง
รักยาย
รักแม่
ร้กน้อง
รักเพื่อน
รักตัวเอง

มิส มิส จุ๊บ จุ๊บ

หลังจากที่ได้มีโรคจิตมาคุกคามชีวิตอยู่นานมาก

ดิช้าน ไม่เป็นอันกินอันนอนเลย วันๆได้แต่กล้าๆกลัว

กลัวว่าจะมีคนตาม กลัวว่าจะมีปาปารัสซี่ มาตามถ่ายรูป

( พูดให้ดูดี ) จิงๆแล้วก้อคือโรคจิตธรรมดานี่แหละค่ะ

ไม่ได้พิเศษไปกว่าใครเลย ธรรมดามาก

แต่ในความเป็นโรคจิตธรรมดานี่แหละที่ทำให้ดิช้านระแวงได้

สองวันที่ผ่านมา ไม่ได้ไปไหน ออกไปข้างนอกบ้าง

แต่แถวๆเนี๊ยะ ไม่ได้ไปไกลเลยอ่ะ ( กลัวโรคจิตมาหาแล้วไม่เจอ )

ช่วงนี้รู้สึกว่าชีวิตเริ่มเงียบลงไปมาก จากที่เมื่อก่อน

ชีวิตดิช้านเป็นอะไรที่วุ่นวาย โหวกเหวก ตลอดเวลา

มีคนนั้น คนนี้ ผ่านเข้ามา เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ.................

............... วั น นี้ ..................

ชีวิตในวัยเรียนหายไปแล้ว ชีวิตต่อไปก้อคือการทำงาน

ที่ต้องเจอกับความวุ่นวาย มากมาย ฉันรู้ ว่ามันจะเป็นยังไง

เพื่อนๆ ยังคงโทรหา เพียงแต่ว่าเวลาของความสนุกสนาที่

เคยมีมันอาจน้อยไปจากเดิม แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ

ฉันอยากบอกกับพวกแกว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

ความเป็นเพื่อนของเรามันก้อยังคงเดิม

... ความรักของเรา เหมือนขี้ลอยน้ำ ปลาไม่ตอดขี้ไม่แตก เราไม่แยกจากกัน ........เนอะ

ช้านก้อยังเป็น Junnie คนเดิม

ที่ยังร๊ากทุกคน เหมือนนางสาวไทยที่รักเด็กๆ

ยังห่วงใยทุกคน และอภัยทุกคนเหมือนกับนางเอกละครหลังข่าวช่อง 7

ยังเต้นท่า หม่ำ เท่ง โหน่ง ได้เหมือนเคย ( อย่าคิดว่าโตขึ้นแล้วช้านจะอาย )

เวลามันก้อแค่เข็มนาฬิกา ที่เดินไป 1 นาที 1 ชั่วโมง 1 วัน 1 สัปดาห์ 1 เดือน 1 ปี

จะผ่านไปนานแค่ไหน แต่หนึ่งหัวใจของช้าน

ก้อยังมีพวกแกเสมอนะ ( แหม..จะอ้วกอะดิ๊ )

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ช้านก้อดีใจนะ ที่ช้านมีเพื่อนแบบพวกแก

ได้กิน ได้นอน ได้เที่ยว ได้ร้องไห้ ได้อ้วก กับพวกแก

เวลาที่ช้านมีปัญหา ยังมีมือของพวกแกที่ยื่นมาฉุดช้านเสมอ

วันนี้เราอาจจะไม่ได้ เจอกันบ่อยๆ แต่เชื่อสิ

เวลาก้อจะทำให้เรารักกันขึ้นมากกว่าเดิม เวลามันก้อทำหน้าที่เดินทาง

ของมันไปเรื่อยๆ แต่เราไม่จำเป็นต้องเดินจากกันนี่นา

ช้านไม่อยากพิมพ์ต่อแล้วอ่ะ ช้านจะร้องไห้อ่ะ

ช้านรักพวกแกนะ รักจนกว่าลูกแกจะบวชอ่ะ

เวลา..........
พูดเรื่องเวลา เวลามันก้อนำพาสิ่งต่างๆ เข้ามาในชีวิตของช้านมากมาย
พาคนรัก พาคนรู้จัก พาเพื่อน บางคนเข้ามาแล้วก้อจากไป บางคนยังอยู่
แต่ไปฐานะไปจากเดิม พาเรื่องๆดีที่ทำให้หัวเราะทุกครั้งที่คิดถึง
พาเรื่องเศร้าๆ ที่ทำให้ช้านต้องเสียน้ำตาทุกครั้งที่เผลอนึกถึง
เวลา รักษาความเจ็บปวดในหัวใจของช้านได้
แม่เคยบอกตอนที่ช้านอกหักครั้งแรกว่า
" เวลาจะสามารถรักษาทุกอย่างให้เราได้ เวลาที่เราเสียใจ
ก้อเหมือนกับการที่เราหกล้มแล้วเป็นแผล วันแรกๆ
แผลยังสด ยังแสบ ยังเจ็บ แต่พอนานไป เวลายิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่
แผลนั้นก้อจะเริ่มตกสะเก็ด ความเจ็บปวดก้อจะลดน้อยลงไป เราก้อจะรอ
จนสะเก็ดมันหลุดออก ที่สำคัญเราต้องหมั่นดูแลอย่าให้เป็นแผลเป็น
แผลเป็น จะทำให้เราหันไปมองที่ไร เราก้อจะนึกถึงเหตุการณ์นั้นขึ้นมา "
วันนี้ช้านเข้าใจที่แม่พูดแล้วหละ เข้าใจว่ามันคือเรื่องจริง
ช้านปฏิเสธไม่ได้หรอก ว่า ช้านจะไม่ได้นึกถึงมันอีก
เรื่องบางเรื่องมันก้อคือแผลเป็น ที่ย้อนมองกลับไปช้านต้องเสียใจทุกครั้ง
แต่ว่า ความรู้สึกในวันก่อน วันนี้ มันไม่ได้รุนแรง เหมือนในววันนั้น ก้อเท่านั้นเอง
เวลาก้อเปลี่ยนช้านจาก ด.ญ.สุทธิมา ในวันก่อน มาเป็น นางสาวสุทธิมา ในวันนี้

ตื่นขึ้นมา ก้อรู้สึกว่า วันนี้รู้สึกเหงาๆเหมือนเคย
น้องมาหา สั่งพิซซ่ามากิน น้องกลับไปละ

" แก่ขึ้นเนอะ "
ถามตัวเอง แทบทุกวัน เวลามันก้อทำให้เรา
มีอายุที่มากขึ้น มีวุฒิภาวะที่มากขึ้น
ฉันย้อนมองตัวเองทุกวัน ที่ตื่นขึ้นมา
วันนี้ทำอะไรเพื่อใครบ้างแล้ว
ดีนะที่ฉันได้ถามประโยคนี้กับตัวเอง
เพราะเมื่อก่อนฉันไม่เคย แม้แต่จะมีความคิดนี้ในสมอง
ถึงแม้คำตอบ มันจะตอบว่ายังไม่ได้ทำ
แต่ว่าฉันก็คิดเสมอว่า ฉันจะทำ
ถึงแม้ว่าวันนี้ ชีวิตฉันมันจะดูวุ่นวายไปบ้าง
แต่ฉันเชื่อว่าสักวัน ในวันที่อะไรๆมันดีกว่านี้
ฉันคงได้ทำอะไรอย่างที่ฉันได้ตั้งใจไว้มานาน
วันนี้ฉันก้อคิดขึ้นมาได้อีกว่าถ้าฉันมัวแต่ปล่อยเวลา
ให้มันเดินไปเรื่อยๆ ไม่คิดถึงวันข้างหน้า
วันที่ฉันเฝ้ารอคอยมันก้อคงไม่มาถึง
วันนี้ฉันจึงตัดสินใจแล้วว่า
ทุกอย่างต้องเริ่มต้นที่ก้าวแรกเสมอ
ฉันไม่ควรจมกับอดีต ไม่ควรวิ่งหนีอดีต
ไม่ควรที่จะเอาสมองไปคิดเรื่องวุ่นวายอีกต่อไป
เวลายังเดินไปเรื่อยๆ ฉันเองจะยึดติดกับสิ่งเก่าๆไม่ได้
เพราะว่า เมื่อไหร่ที่หยุด ก้อเท่ากับว่าฉันกำลังถอยหลัง
ฉันจะเดินหน้าต่อไป

ขอบคุณนะ
แพนด้า ที่เธอให้กำลังใจจูนมาตลอด
ถึงแม้ในบางวัน เธอจะทำให้เราหงุดหงิดบ้าง แต่ว่า ก้อนะ
อย่างน้อยในวันที่จูนเจ็บปวดที่สุด
เธอก้อไม่เคยปล่อยมือจูนเลย เธอเป็นคนที่มีจิตใจดี
ถึงแม้บางครั้งจะดูลามกไปบ้างก้อตาม

ยศนิธิ แหมรอมานานละสิ ให้จูนเขียนอ่ะ
ก้อเขียนแล้วนะ มาเม้นท์ด้วยนะ ไม่รู้จะเขียนไรดี
ก้อขอบคุณละกัน ที่คอยเป็นห่วง

เพื่อนๆ ช้านเขียนบอกพวกแกไปละ
ว่ารักพวกแกแค่ไหนอ่ะ

รักในหลวง
รักแม่ ยาย ป้า
รักเพื่อนๆ
รักคนรัก
รักน้องๆ
และรักตัวฉันเอง

มิส มิส จุ๊บ จุ๊บ

ดองไว้ซะนาน ไม่ได้มาอัพเลย

มีกลิ่นเค็มๆของไดลอยมา

แต่ก็นะ ไม่ได้ตั้งใจ อยากจะเขียน

แต่ว่าไม่ค่อยจะมีเวลา

มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นเยอะเลยอ่ะ

มีเรื่องจะมาเล่าให้ฟังเยอะเลยอ่ะ

โรคจิต......

ประมาณ สี่วันที่แล้วมา เวลา ตีหนึ่งกว่าๆ กว่าเท่าไหร่ไม่รู้

โทรศัพท์ที่ห้องของดิช้านดังขึ้น ตกใจมาก ขออธิบายนิดนึง

คือที่ห้องอ่ะจะมีโทรศัพท์ของแมนชั่นไว้

แต่ว่าดิช้านอ่ะขอเบอร์ตรงมาไว้ใช้อินเตอร์เน็ตเอง

เบอร์ของแมนชั่นดิช้านจึงไม่ได้ใช้

ไม่ค่อยได้ให้เบอร์ใคร ไม่ค่อยมีใครโทรมา มีไว้เพื่อให้

รปภ.โทรมาตามลงไปเลื่อนรถ ถ้ามันจอดขวางใครอยู่เท่านั้นเอง

กริ๊ง.......................................................

ดึกขนาดนี้ รปภ. จะโทรมาทำไมวะ ดิช้านจึงรับ

มีเสียงดังมาว่า เธอที่อยู่ 306 ช่ายป่ะ..........

ตกใจมาก!!!!!! เสียงนั้น มันแหบแห้ง น่ากลัว

ดิช้านจึงตอบไปว่า เออ เธอเป็นใครอ่ะ คาดคั้นมัน

ตอนแรก คิดว่าเพื่อนแกล้ง พยายามถาม ว่า

" นี่แก ใครอ่ะ ใครส่งแกมา ใครตอบมาเลย "

มันก้อบอกว่า

" เออ เราชอบเธออ่ะ ขอคุยด้วย ขอคุยไปเรื่อยๆ แล้วค่อยคบกัน "

งง ดิช้านงงมาก จะเอาอาไรกะกรู

มันก้อถามต่อว่า

" ได้ป่ะๆ " ดิช้านก้อเริ่มถามมันว่าชื่ออะไร

มันบอกว่าชื่อเสกสรร

งง ตอนแรกคิดว่าพี่จกแกล้ง
แต่พี่จกไม่มีเบอร์ห้องกรูอ่ะ ไม่ใช่ละ โรคจิตแน่นอน
ดิช้านจึงด่ามัน !34345ed<.7u65drT$%:'y5q#@#HLgh# ประมาณว่า
นี่โรคจิตช่ายป่ะ มันก้อบอกว่ามันไม่ใช่โรคจิต มันตามเรามานานแล้ว
แต่เราคิดว่าชัวร์ เพราะคนธรรมาดา คงไม่กล้าหรอก ที่จะมาขอคุยๆ ขอคบๆ
ยอมรับว่ากลัวมากที่มันบอกว่าตามเราอ่ะ
ที่สำคัญมันยัง มีหน้ามาด่าเรานะ ว่า
" นี่เธอจะโวยวายทำไม ไม่ดีใจเหรอ ที่มีผู้ชายโทรมาหา อ่ะ "
งง มาก งงกะมันจิงๆ กรูต้องทำหน้าแบบว่านางสาวไทยเวลาได้ตำแหน่งหรือเปล่า ดีใจมากที่เมิงโทรมาหากรูอ่ะ
ทั้งเสียงทั้งคำพูด โรคจิตมาก
ใครอยากได้ยิน หลังไมค์กะดิช้านได้ ถึงจะไม่เหมือนแต่พอจำได้
ตอนเช้า รีบลงไปฟ้องรปภ.และป้าแม่บ้าน
เค้าบอกว่ามีคนโดนเหมือนกัน 4 ห้อง ส่วนมากเป็นหญิงอยู่คนเดียว
ป้าพูดอีกว่า " มันเลือกแต่คนสวยๆเนอะ"
กร๊ากกกกกกก........... ป้าพูดนะ ดิช้านไม่ได้พูด

มันหายไปหลายวัน เพราะว่าลุง รปภ. ปิดสัญญาณโทรศัพท์

จนกระทั่ง เมื่อคืน ประมาณตีหนึ่งเวลาเดิม โทรศัพท์รูปโดเรมอนเครื่องเดิม ดังขึ้น
เป็นสัญญาณสายนอกเช่นเคย อารมณ์ดิช้านตอนนั้น มือสั่น กดรับ เสียงเดิม จากบุรุษ คนเดิม
" ทำไมโทรไม่ติดเลยอ่ะ หลายวันเลย "
ดิช้านกลัวมาก แต่ว่า กลั้นใจพูดกะมัน
" ง่วงมากไม่ไหวละนะ จะนอน "
แล้วมันก้อถามเหมือนเดิม
" ขอคบนะ ขอคุยด้วย กล้ามาเจอมะ "
หืมมมม แค่เสียงเมิงอ่ะ กรูก้อจะฉี่ราดละ อย่ามาหลอกหลอนกรูเลย
ทำไมโลกสร้างกรูมา แล้วทำไมต้องสร้างไอ้โรคจิตนี่มาด้วย ไม่เข้าใจสวรรค์เลย

วันนี้ ดิช้านไปให้อาหารปลา ที่สวนพุธมณฑลมาค่ะ

ที่นี่มีต้นไม้เยอะดี ดิช้านไปมาบ่อยมาก ปลามีเยอะมาก

ปลามากมายเลยอ่ะ เป็นปลาหิวโหย ตัวใหญ่มาก

เอาอาหารไป ถุงใหญ่อ่ะ 20 กิโลกรัม แปบเดียวหมด

ปลาเยอะมากขอบอก

ถ้าใครมีเวลา ไม่รู้จะไปไหน ก้อลองไปดูนะ อากาศดี

แต่เวลาไปแต่งกายสุภาพนิดนึง เพราเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ค่ะ

เป็นสถานที่ทำพิธีกรรมทางศาสนา

แต่ว่าเราก้อไปให้อาหารปลาเฉยๆ ไม่ใช่วัดนะ แต่ว่า ....

ลองไปดูละกันน่าประทับใจ

วันนี้ขับรถเข้าไปข้างใน เจอป้ายบอกทางไปเกาะสุนัข

ก้อเลยลองขับไปเรื่อยๆ พอไปถึงก้อเจอ กรงหมาอ่ะ มีน้องหมามากมาย
ถูกขังไว้ เราคาดว่าน่าจะเป็นหมาที่คนเอามาปล่อยไว้ เพราะหน้าทางเข้า เค้ามีป้ายเขียนไว้ว่า ห้ามนำสุนัขและแมวเข้ามาปล่อย
ทางสวนเค้าคงเพิ่งมารู้ตอนที่ หมามันคงยั้วเยี้ยเต็มสวนแล้ว มีหมาเยอะมาก ดิช้านลงไปดูมันก้อเห่ากันใหญ่เลย
ป้าคนดูแล บอกว่ามันตื่นเต้นที่มีคนมา เดินลงไปดู สถานที่มันสภาพเสื่อมโทรมอ่ะ ขังมันไว้ แล้วก้อกลิ่นไม่ดี
ดิช้านจึงเอาเงินให้ป้าไป ช่วยค่าอาหารของพวกมัน
นี่แหละนะ เวลา ที่เรารักมันอยากได้มันมาเลี้ยง ก้อพามันมาอยู่ด้วย แต่พอเบื่อ ก้อทอดทิ้งมัน เหมือนไม่มีค่าเลย
มันก้อมีหัวใจนะ มีความรู้สึก ถึงดิช้านจะไม่ใช่หมา แต่ว่า มันก้อเป็นสัตว์โลกตัวนึงเหมือนกะเรา แค่มันพูดไม่ได้เท่านั้นเอง
ขอร้องไว้เลยนะคะ ใครก้อแล้วแต่ที่อยากจะเลี้ยงหมา เพียงเพราะความน่ารักของมัน แต่เราไม่ได้รักมัน วันนึง
ความน่ารักมันก้อจะหายไป มันต้องโต มันต้องแก่ มันต้องเจ็บป่วย ถ้ารับกับ อึ ฉี่ มันไม่ได้ ก้ออย่าไปพามันมาเลี้ยงเลยค่ะ
ถ้าจะเลี้ยงมันขอให้คิดว่ามันคือสมาชิกในบ้าน มันคือ สิ่งที่เราต้องรักและเอาใจใส่ แล้วก้อเลี้ยงมันจนกว่า เราหรือมัน
จะจากโลกนี้ไป
ก่อนกลับ ดิช้านเห็นข้อความที่เค้าประกาศไว้ขอเชิญร่วมสร้างกุศลในการปรับปรุงกรงสุนัข
ก้อเลยลงไปถ่ายรูป มีดาราหน้ากล้อมวิ่งมาหลายตัว ถ้าดิช้านมีโอกาส และมีแรงมากมพอ ที่จะเลี้ยงพวกมันให้ดีกว่านี้
ก้อคงจะดี เฮ้อ....... ถอนหายใจ กับตัวเอง 1 ครั้ง ถ้าใคร ต้องการจะร่วมกันทำกุศลก้อเชิญนะคะ
ยังไงซะเรากะมันก้อคือสัตว์โลกเหมือนกัน ติดต่อได้ที่ฝ่ายอุทยาน โทร. 02-4410903, 01-8316632
หรือถ้าใคร มีโอกาสก้อบอกต่อด้วยนะคะ

ด.ช.แพนด้า คิดถึงเธอนะ

วันนี้เราลืมกินข้าวอีกแล้วอ่ะ

ขี้เกียจเคี้ยว ขอโทษนะที่ไม่ดูแลตัวเอง

คิดถึงยาย

คิดถึงนนท์

คิดถึงเพื่อนๆ

คิดถึงตัวดิช้านเองในอนาคต

รักในหลวง

รัก ตา ยาย

รักน้อง

รักเพื่อน

รักตัวเอง

และ

รักคนเม้นท์

แล้วเจอกันอีกค่ะ